Alles is geregeld voor de crematie, de bloemen staan bij mama, de teksten zijn opgesteld en door iedereen goedgekeurd, de muziek is zorgvuldig uitgekozen en de kleinkinderen hebben hun herinneringen aan Oma op papier gezet, zodat de mevrouw van het Humanistisch Verbond deze morgen kan voorlezen.
Julian is dit weekend bij oppas Yvonne in Oldehove.
Van Yvonne hoor ik dat hij best regelmatig over Oma praat, dat merkte ik ook wel toen hij afgelopen donderdag en vrijdag bij mij was.
Niet alleen vraagt hij veel over Oma, ook komen de technische vragen aan bod.
“Waarom ligt Oma hier zo koud, terwijl ze het altijd al zo koud had?”
“Wat is cremeren eigenlijk?”
Maar ook: “Nu ben jij wees he mama?” (De wijsneus)
In eerste instantie had ik besloten om Julian niet mee te nemen naar de crematie, maar omdat hij toch best veel vragen enzovoorts heeft hebben we, in overleg met Julian, besloten dat hij er morgen gewoon bij is.
Yvonne gaat mee en neemt naast hem plaats in de “rij van de kleinkinderen”.
Ze zitten wel aan het einde van de rij, zodat ze, mocht hij toch teveel babbels hebben, even kunnen vluchten.
Ik ben blij dat hij toch vlakbij me is morgen…
(En Oma ook, dat weet ik heel zeker)