Vanavond zijn Julian en ik samen met Pub naar de aula geweest.
Dit bezoek was bedoeld om Julian afscheid te laten nemen van zijn Oma.
Julian was Julian, babbels, stoer en natuurlijk veel zeuren of hij de deur mocht openen (nee dus).
Toen we eenmaal binnen waren, was het plotseling even stil.
Julian keek naar Oma en ik zag dat hij het best wel even moeilijk had.
Ja, het bericht dat Oma was overleden was een grote klap, maar als je haar dan ook daadwerkelijk ziet liggen is toch even hele andere koek.
We hebben wat foto’s gemaakt, misschien een rare gewoonte, maar ik heb dat bij mijn vader ook gedaan en daar heb ik nooit van spijt van gehad.
Na een aantal minuten was Julian Julian weer, hij had het druk met de airco en het licht, volgens mij zat het afscheid er voor hem toen op.
Ik vroeg of het zo goed was voor hem.
Het was goed ja, maar toch volgde daarna meteen de vraag: “Mag ik morgen nog een keer naar Oma toe?”
Prima jongen, gaan we doen…