Het zit erop, de crematie heeft vandaag plaatsgevonden, of eigenlijk moet ik zeggen, de mooie crematie heeft vandaag plaatsgevonden.
Ik zag er enorm tegenop, maar wat is alles goed verlopen, mama was vast en zeker heel tevreden geweest.
Toen we haar ophaalden bij de aula was het miezerig weer, maar toen we met de kist naar buiten liepen was er een stralende zon.
Dat was mooi.
Toen we bij de aula aankwamen zag ik Julian samen met de oppas staan, wat zag hij er mooi uit, ik kreeg er een brok van in de keel.
Hij had een mooie tekening gemaakt voor Oma, die hij later op de kist mocht leggen en die met Oma mee ging.
“Ik hou van je Oma” en “I love you Oma” stond erop, samen met heel veel hartjes.
Tijdens de plechtigheid zat Julian achter me en ik ben zo trots op hem, want hij heeft van begin tot het einde geen kik gegeven, wel kroop hij tijdens het laatste nummer tegen me aan, verdrietig omdat de kist weg gleed met daarin Oma.
“Het leek net of Oma het bos in ging” vertelde hij me vanavond.
(De kist staat voor een muur die is behangen met een berkenboommotief)
Het verhaal wat over mama is verteld vond ik zeer emotioneel en mooi, maar het verhaal wat Hanneke geschreven had en voorlas was er een recht uit het hart, die van haar, dus ook die van mij.
Er waren meer mensen dan we van tevoren dachten, de zaal was vol.
Wat geeft het je veel troost als je ziet wie er allemaal voor je zijn komen opdraven.
Mijn buren waren er, mijn favoriete collega’s waren er, Annelies was er en zelfs mijn lieve oud-collega Corrie was er met haar man, dat was geweldig.
Lief dat iedereen zo met ons meeleeft, dat doet ons allen meer dan goed.
Morgen ga ik weer werken, even de zinnen verzetten, dat lijkt me beter dan thuis te gaan zitten kniezen.
Maar het zal wel even slikken zijn als ik morgenvroeg voor mama’s huis langs fiets.
We hebben er wat aan afgezwaaid, maar dat is nu voorgoed verleden tijd.
Ik hou van je mama !!

Het zit erop, de crematie heeft vandaag plaatsgevonden, of eigenlijk moet ik zeggen, de mooie crematie heeft vandaag plaatsgevonden.
Ik zag er enorm tegenop, maar wat is alles goed verlopen, mama was vast en zeker heel tevreden geweest.
Toen we haar ophaalden bij de aula was het miezerig weer, maar toen we met de kist naar buiten liepen was er een stralende zon.
Dat was mooi.
Toen we bij de aula aankwamen zag ik Julian samen met de oppas staan, wat zag hij er mooi uit, ik kreeg er een brok van in de keel.
Hij had een mooie tekening gemaakt voor Oma, die hij later op de kist mocht leggen en die met Oma mee ging.
“Ik hou van je Oma” en “I love you Oma” stond erop, samen met heel veel hartjes.
Tijdens de plechtigheid zat Julian achter me en ik ben zo trots op hem, want hij heeft van begin tot het einde geen kik gegeven, wel kroop hij tijdens het laatste nummer tegen me aan, verdrietig omdat de kist weg gleed met daarin Oma.
“Het leek net of Oma het bos in ging” vertelde hij me vanavond.
(De kist staat voor een muur die is behangen met een berkenboommotief)
Het verhaal wat over mama is verteld vond ik zeer emotioneel en mooi, maar het verhaal wat Hanneke geschreven had en voorlas was er een recht uit het hart, die van haar, dus ook die van mij.
Er waren meer mensen dan we van tevoren dachten, de zaal was vol.
Wat geeft het je veel troost als je ziet wie er allemaal voor je zijn komen opdraven.
Mijn buren waren er, mijn favoriete collega’s waren er, Annelies was er en zelfs mijn lieve oud-collega Corrie was er met haar man, dat was geweldig.
Lief dat iedereen zo met ons meeleeft, dat doet ons allen meer dan goed.
Morgen ga ik weer werken, even de zinnen verzetten, dat lijkt me beter dan thuis te gaan zitten kniezen.
Maar het zal wel even slikken zijn als ik morgenvroeg voor mama’s huis langs fiets.
We hebben er wat aan afgezwaaid, maar dat is nu voorgoed verleden tijd.
Ik hou van je mama !!

Alles is geregeld voor de crematie, de bloemen staan bij mama, de teksten zijn opgesteld en door iedereen goedgekeurd, de muziek is zorgvuldig uitgekozen en de kleinkinderen hebben hun herinneringen aan Oma op papier gezet, zodat de mevrouw van het Humanistisch Verbond deze morgen kan voorlezen.
Julian is dit weekend bij oppas Yvonne in Oldehove.
Van Yvonne hoor ik dat hij best regelmatig over Oma praat, dat merkte ik ook wel toen hij afgelopen donderdag en vrijdag bij mij was.
Niet alleen vraagt hij veel over Oma, ook komen de technische vragen aan bod.
“Waarom ligt Oma hier zo koud, terwijl ze het altijd al zo koud had?”
“Wat is cremeren eigenlijk?”
Maar ook: “Nu ben jij wees he mama?” (De wijsneus)
In eerste instantie had ik besloten om Julian niet mee te nemen naar de crematie, maar omdat hij toch best veel vragen enzovoorts heeft hebben we, in overleg met Julian, besloten dat hij er morgen gewoon bij is.
Yvonne gaat mee en neemt naast hem plaats in de “rij van de kleinkinderen”.
Ze zitten wel aan het einde van de rij, zodat ze, mocht hij toch teveel babbels hebben, even kunnen vluchten.
Ik ben blij dat hij toch vlakbij me is morgen…
(En Oma ook, dat weet ik heel zeker)

Alles is geregeld voor de crematie, de bloemen staan bij mama, de teksten zijn opgesteld en door iedereen goedgekeurd, de muziek is zorgvuldig uitgekozen en de kleinkinderen hebben hun herinneringen aan Oma op papier gezet, zodat de mevrouw van het Humanistisch Verbond deze morgen kan voorlezen.
Julian is dit weekend bij oppas Yvonne in Oldehove.
Van Yvonne hoor ik dat hij best regelmatig over Oma praat, dat merkte ik ook wel toen hij afgelopen donderdag en vrijdag bij mij was.
Niet alleen vraagt hij veel over Oma, ook komen de technische vragen aan bod.
“Waarom ligt Oma hier zo koud, terwijl ze het altijd al zo koud had?”
“Wat is cremeren eigenlijk?”
Maar ook: “Nu ben jij wees he mama?” (De wijsneus)
In eerste instantie had ik besloten om Julian niet mee te nemen naar de crematie, maar omdat hij toch best veel vragen enzovoorts heeft hebben we, in overleg met Julian, besloten dat hij er morgen gewoon bij is.
Yvonne gaat mee en neemt naast hem plaats in de “rij van de kleinkinderen”.
Ze zitten wel aan het einde van de rij, zodat ze, mocht hij toch teveel babbels hebben, even kunnen vluchten.
Ik ben blij dat hij toch vlakbij me is morgen…
(En Oma ook, dat weet ik heel zeker)

Vanavond zijn Julian en ik samen met Pub naar de aula geweest.
Dit bezoek was bedoeld om Julian afscheid te laten nemen van zijn Oma.
Julian was Julian, babbels, stoer en natuurlijk veel zeuren of hij de deur mocht openen (nee dus).
Toen we eenmaal binnen waren, was het plotseling even stil.
Julian keek naar Oma en ik zag dat hij het best wel even moeilijk had.
Ja, het bericht dat Oma was overleden was een grote klap, maar als je haar dan ook daadwerkelijk ziet liggen is toch even hele andere koek.
We hebben wat foto’s gemaakt, misschien een rare gewoonte, maar ik heb dat bij mijn vader ook gedaan en daar heb ik nooit van spijt van gehad.
Na een aantal minuten was Julian Julian weer, hij had het druk met de airco en het licht, volgens mij zat het afscheid er voor hem toen op.
Ik vroeg of het zo goed was voor hem.
Het was goed ja, maar toch volgde daarna meteen de vraag: “Mag ik morgen nog een keer naar Oma toe?”
Prima jongen, gaan we doen…

Vanavond zijn Julian en ik samen met Pub naar de aula geweest.
Dit bezoek was bedoeld om Julian afscheid te laten nemen van zijn Oma.
Julian was Julian, babbels, stoer en natuurlijk veel zeuren of hij de deur mocht openen (nee dus).
Toen we eenmaal binnen waren, was het plotseling even stil.
Julian keek naar Oma en ik zag dat hij het best wel even moeilijk had.
Ja, het bericht dat Oma was overleden was een grote klap, maar als je haar dan ook daadwerkelijk ziet liggen is toch even hele andere koek.
We hebben wat foto’s gemaakt, misschien een rare gewoonte, maar ik heb dat bij mijn vader ook gedaan en daar heb ik nooit van spijt van gehad.
Na een aantal minuten was Julian Julian weer, hij had het druk met de airco en het licht, volgens mij zat het afscheid er voor hem toen op.
Ik vroeg of het zo goed was voor hem.
Het was goed ja, maar toch volgde daarna meteen de vraag: “Mag ik morgen nog een keer naar Oma toe?”
Prima jongen, gaan we doen…

Gisteren heb ik de meest zwarte dag van mijn leven beleefd, ik kreeg, tijdens een uitje naar Drouwenerzand, een telefoontje van Hanneke dat mama plotseling was overleden.
Iemand van de verpleging heeft haar rond 12 uur ‘s middags het eten gebracht en hoorde de kraan stromen in de badkamer.
Toen ze een uur later het eetgerei kwam ophalen, bleek het eten onaangeroerd.
Ze hebben haar toen gevonden in de badkamer, de pyjama nog aan.
Waarschijnlijk heeft ze dus de hele ochtend op de badkamervloer gelegen.
Ik ben meteen naar huis gereden en omdat onze vaste oppas ook in Drouwenerzand was, is besloten dat Julian met haar mee zou gaan, dat vind ik geweldig.
Greta en Theo waren nog op vakantie in Denemarken, dus alleen Hanneke ik waren er om de eerste dingen te regelen.
Toen ik Hanneke zag vlogen we elkaar in de armen en hadden het allebei even flink moeilijk.
Mama lag op bed, koud en stijf, zoals dat nou eenmaal is met overleden mensen.
We besloten om even koffie te zetten en toen ik naar het aanrecht liep zag ik daar twee schone kopjes staan, klaargezet door mama, bedoeld voor haarzelf en voor mij.
Had ze ons misschien nog verwacht voordat we naar Drouwenerzand vertrokken?
Dit zijn dingen waar ik erg veel moeite mee heb, net zoals ik er veel moeite mee heb dat de verpleging niet even om het hoekje ging kijken of alles goed was met mijn moeder.
Ik weet het, het had niets meer uitgemaakt, maar ik kan dit niet goed van me af schudden.
Hoe anders was de dood van papa, een dood die ook plotseling kwam, maar waar we met z’n allen toch rekening mee gehouden hadden.
Papa had een glimlach rond zijn mond toen hij gestorven was, bij mama heb ik die niet kunnen ontdekken.
Al met al is dit verlies voor mij een zware dobber om te incasseren.
Bij papa waren er geen tranen, nu kan ik sommige mensen amper te woord staan, zonder een rare trilling in mijn stem of zonder in een huilbui uit te barsten.
Morgen haal ik Julian op bij onze oppas en gaan we samen naar de aula om afscheid van zijn Oma en mijn mama te nemen, hij en ik, samen.
Maandagmiddag wordt mijn moeder gecremeerd, ik leg de zakdoeken vast klaar.

Gisteren heb ik de meest zwarte dag van mijn leven beleefd, ik kreeg, tijdens een uitje naar Drouwenerzand, een telefoontje van Hanneke dat mama plotseling was overleden.
Iemand van de verpleging heeft haar rond 12 uur ‘s middags het eten gebracht en hoorde de kraan stromen in de badkamer.
Toen ze een uur later het eetgerei kwam ophalen, bleek het eten onaangeroerd.
Ze hebben haar toen gevonden in de badkamer, de pyjama nog aan.
Waarschijnlijk heeft ze dus de hele ochtend op de badkamervloer gelegen.
Ik ben meteen naar huis gereden en omdat onze vaste oppas ook in Drouwenerzand was, is besloten dat Julian met haar mee zou gaan, dat vind ik geweldig.
Greta en Theo waren nog op vakantie in Denemarken, dus alleen Hanneke ik waren er om de eerste dingen te regelen.
Toen ik Hanneke zag vlogen we elkaar in de armen en hadden het allebei even flink moeilijk.
Mama lag op bed, koud en stijf, zoals dat nou eenmaal is met overleden mensen.
We besloten om even koffie te zetten en toen ik naar het aanrecht liep zag ik daar twee schone kopjes staan, klaargezet door mama, bedoeld voor haarzelf en voor mij.
Had ze ons misschien nog verwacht voordat we naar Drouwenerzand vertrokken?
Dit zijn dingen waar ik erg veel moeite mee heb, net zoals ik er veel moeite mee heb dat de verpleging niet even om het hoekje ging kijken of alles goed was met mijn moeder.
Ik weet het, het had niets meer uitgemaakt, maar ik kan dit niet goed van me af schudden.
Hoe anders was de dood van papa, een dood die ook plotseling kwam, maar waar we met z’n allen toch rekening mee gehouden hadden.
Papa had een glimlach rond zijn mond toen hij gestorven was, bij mama heb ik die niet kunnen ontdekken.
Al met al is dit verlies voor mij een zware dobber om te incasseren.
Bij papa waren er geen tranen, nu kan ik sommige mensen amper te woord staan, zonder een rare trilling in mijn stem of zonder in een huilbui uit te barsten.
Morgen haal ik Julian op bij onze oppas en gaan we samen naar de aula om afscheid van zijn Oma en mijn mama te nemen, hij en ik, samen.
Maandagmiddag wordt mijn moeder gecremeerd, ik leg de zakdoeken vast klaar.

Vorige week hebben we afscheid genomen van de BSO.
Het afscheid ging precies zoals ik het van tevoren gepland had, sober en met stille trom.
Geen bloemen, geen afscheidscadeautjes, gewoon inpakken en wegwezen.
De leidsters even een handje en de kinderen helemaal niets.
Gewoon de deur uitlopen en niet meer omkijken, het bleek de beste manier.
Vanaf nu zal ik er zijn voor Julian, elke keer als hij uit school komt.
Hoe het met mijn uren gaat op het werk zullen we te zijner tijd merken, maar voorlopig redden we het nog wel.

Vanmorgen mocht Julian weer naar Accare in Assen voor een Psychologisch Onderzoek.
Het was de bedoeling dat hij een uurtje of twee werd meegenomen om allerlei testen te doen.
Helaas had meneer andere plannen en moest mama erbij zijn. (Iets wat eigenlijk tegen de regels is)
Daar zaten we dan met z’n tweetjes, Julian deed af en toe een poging om een puzzeltje te maken en ik zat erbij en keek er naar.
Het werkte niet, Julian kleefde constant aan me en vertelde me 15 keer hoeveel hij wel niet van me houd.
De test is daarom afgebroken en wordt aanstaande donderdag hervat in Smilde.
Hij zal nog ongeveer een uurtje moeten inhalen.
Ik ga in die tijd maar even boodschappen doen, zodat ze me niet nog eens erbij kunnen roepen.
Meer dan ooit ben ik benieuwd naar de resultaten.

Vorige week hebben we afscheid genomen van de BSO.
Het afscheid ging precies zoals ik het van tevoren gepland had, sober en met stille trom.
Geen bloemen, geen afscheidscadeautjes, gewoon inpakken en wegwezen.
De leidsters even een handje en de kinderen helemaal niets.
Gewoon de deur uitlopen en niet meer omkijken, het bleek de beste manier.
Vanaf nu zal ik er zijn voor Julian, elke keer als hij uit school komt.
Hoe het met mijn uren gaat op het werk zullen we te zijner tijd merken, maar voorlopig redden we het nog wel.

Vanmorgen mocht Julian weer naar Accare in Assen voor een Psychologisch Onderzoek.
Het was de bedoeling dat hij een uurtje of twee werd meegenomen om allerlei testen te doen.
Helaas had meneer andere plannen en moest mama erbij zijn. (Iets wat eigenlijk tegen de regels is)
Daar zaten we dan met z’n tweetjes, Julian deed af en toe een poging om een puzzeltje te maken en ik zat erbij en keek er naar.
Het werkte niet, Julian kleefde constant aan me en vertelde me 15 keer hoeveel hij wel niet van me houd.
De test is daarom afgebroken en wordt aanstaande donderdag hervat in Smilde.
Hij zal nog ongeveer een uurtje moeten inhalen.
Ik ga in die tijd maar even boodschappen doen, zodat ze me niet nog eens erbij kunnen roepen.
Meer dan ooit ben ik benieuwd naar de resultaten.